Thuiskomen in de ruimte achter de stilte
Er zijn momenten in het leven waarop je voelt
dat je lichaam iets zegt dat je gedachten nog niet durven uitspreken. Tijdens
mijn kankerdiagnose volgde ik ooit een achtweekse mindfulnesstraining. Toen
leek het alsof ik een klein eiland vond in een oceaan die te groot was om te
overzien. Drie jaar later deed ik dezelfde training opnieuw, niet omdat ik het
vergeten was, maar omdat ik voelde dat er opnieuw iets in mij riep. Iets dat
vroeg om stilte, om vertraging, om thuiskomen.
Mijn leraar sprak vaak over stilteretraites.
Hij vertelde hoe zwaar ze waren: dagenlang zwijgen, urenlang mediteren in
lotushouding, geconfronteerd worden met jezelf, met je lichaam, met dat deel
van je geest dat je normaal niet ontmoet. Hij zei dat er een moment komt waarop
de pijn wegvalt… en dat je dan soms een bijna euforische, soma‑achtige staat
ervaart. Een helderheid die niet te beschrijven is, alleen te voelen. En
ergens, diep in mij, ontstond toen al het verlangen: ooit wil ik dat zelf wel eens meemaken.
Wanneer de
stilte je roept
De laatste maanden vond ik moeilijk mijn rust.
Ik was constant bezig, alsof ik door het leven werd voortgeduwd zonder
pauzeknop. En wanneer je te lang wegloopt van jezelf, komt er een moment waarop
je lichaam je terugroept. Bij mij gebeurde dat in paniekaanvallen:
hyperventilatie, hoge hartslag, druk op mijn borst. Het soort momenten waarop
je beseft dat je niet meer kunt doen alsof alles oké is.
Mijn bijberoep als coach zette ik even op
pauze. Ik volgde nog cliënten op, maar nam geen nieuwe meer aan. Ik voelde dat
ik eerst zelf moest thuiskomen bij mezelf, voordat ik anderen kon begeleiden
naar hun rust.
Ondertussen bleef ik wel opleidingen volgen.
Ik zit midden in mijn post‑master NLP, vooral gericht op the new code,
waarin we meer werken met het onderbewuste. Dat fascineert me enorm: hoe je via een diepe focus en lichaamssignalen toegang krijgt tot dat deel van jezelf dat
zoveel meer weet dan je bewuste denken. In mijn trainingen vertel ik vaak dat
slechts 7 à 8% van onze communicatie uit woorden bestaat. De rest is
lichaamstaal, intonatie, spiegelen, energie. En precies die energie voelde ik de laatste
tijd wegzakken.
Een
onverwachte deur naar binnen
Plots kreeg ik een kans om naar een optreden
van Rasti Rostelli te gaan. Voor de show had ik hem zelfs telefonisch gesproken, een bijzonder moment. Toen hij tijdens zijn optreden vrijwilligers vroeg, ging ik zonder nadenken
mee op het podium. Van de veertig mensen die onder hypnose werden gebracht,
bleven er tien over. En ja… ik was erbij.
In die staat herinnerde ik me opnieuw hoe het
voelt om contact te maken met mijn onderbewuste. Die zachte trance, die
ontspanning, dat wegvallen van de gedachtenstroom. Het was alsof er een deur
openging die ik lang niet meer had gezien. En precies daar, in die innerlijke
ruimte, voelde ik opnieuw het verlangen naar stilte.
Postel - juni 2026 - de hittegolf die alles stilzette
Tijdens een verzengende hittegolf besloot ik
het te doen: een stilteretraite in de abdij van Postel. Ik wilde op voorhand geen details
kennen. Ik wilde het laten gebeuren, zoals het gebeurt wanneer je eindelijk
luistert naar wat je lichaam fluistert.
Drie dagen niet spreken. Drie dagen kijken wat
er gebeurt wanneer je jezelf niet kunt afleiden.
We waren met acht deelnemers. Na een korte
kennismaking gingen we de meditatieruimte binnen… en vanaf dat moment werd er
gezwegen.
Zes uur per dag mediteren. In lotushouding. In
volledige stilte.
De pijn was intens: rug, knieën, voeten,
bekken. Alles protesteerde. Maar ergens, diep in die pijn, gebeurde iets. Er
kwam een moment waarop ik de pijn niet meer voelde. Waarin mijn geest stil
werd. Waarin ik niets dacht, niets wilde, niets moest. Dat moment was magisch.
Een soort helderheid die je niet kunt uitleggen, alleen kunt ervaren. Een
moment waarin je voelt dat je niet je gedachten bént… maar degene die ze
observeert.
Stilte die
verbindt zonder woorden
De meditaties werden afgewisseld met
wandelingen. Achter elkaar, soms traag, bijna stilstaand. Soms snel, bijna lopend. En dat
alles in 40 graden hitte.
We aten samen, maar spraken niet. We waren
samen van 6.30 uur tot 21.45 uur, maar deelden geen woorden. Toch was er een
diepe samenhorigheid. Een soort verbinding die ontstaat wanneer je niet
communiceert met woorden, maar met aanwezigheid.
Soms werden er filosofische teksten
voorgelezen. Verhalen die je helemaal in het moment trokken. Boeddhisme op zijn
best. Mindfulness in zijn puurste vorm.
Ik dacht vaak terug aan mijn leraar. Aan zijn
woorden. Aan zijn pijn. Aan zijn euforie. En ik begreep hem. Want wanneer je
lang genoeg stil bent, begint iets anders in jou te spreken.
Wat stilte
me gaf
Deze retraite was de moeite. Meer dan dat. Het
was een thuiskomst. Een herinnering aan wie ik ben wanneer alles stilvalt. Een
herinnering dat rust niet iets is dat je vindt, maar iets dat je toelaat. Dat
stilte niet leeg is, maar vol. Vol inzichten. Vol ruimte. Vol jezelf.
Of ik het ooit opnieuw zou doen? Dat weet ik
nog niet. Stilte kan confronterend zijn. Stilte kan helen. Stilte kan breken.
Stilte kan openen.
Maar één ding weet ik zeker: Ik ben dankbaar dat ik het heb mogen ervaren. En ik neem die stilte mee, diep in mezelf, als een plek waar ik altijd kan terugkeren wanneer het leven te luid wordt.
Reacties
Een reactie posten